تبلیغات
هادی اندیشه - آفرینش هستی
علی (ع) فرمودند: کسی که خود راگرامی دارد،هوا وهوس را خوار شمارد.

آفرینش هستی

دوشنبه 6 اردیبهشت 1389 07:49 ق.ظ

نویسنده : ali m
ارسال شده در: کلام دوست ،

خدا شناسی  از دیدگاه علی (ع) 

اول آفرینش جهان

 وخد اوند  خلقت را آغاز کرد  وموجودات را بیافر ید  بد و ن نیاز به فکر واند یشه ای ، یا استفاد ه از تجر به ای ، بی آنکه حرکتی ایجاد  کند  ویا تصمیمی مضطر ب د ر او راه د اشته باشد . برای پد ید آمد ن موجود ات وقت مناسبی قرار داد وموجو  دات گو ناگون راهماهنگ کرد ود رهرکد ام ،غر یزه خاص خود ش را قرار د اد  و غرایز را همراه آنان گردانید .

خد ا پیش از آنکه موجو د ات را بیافریند  ،از تمام جزئیات وجوانب آنها آگاهی د اشت وحد ود  و پایان را می د انست و از اسرار د رو ن وبیرو ن پد ید ه ها آگاه بود . سپس خدا ی سبحان طبقات فضا را شکافت واطر اف آن را باز کرد  وهوای به آسمان و زمین راه یافته را آفر ید ، و د ر آن آبی رو ان ساخت ،آبی که امواج متلاطم آن شکنند ه بو د ،که یکی بر د یگری می نشست ، آب را بر باد ی طوفانی و شکننده نهاد وباد را به بازگرداندن آن فرمان داد وبه نگهداری آب مسلط ساخت وحد ومرز آنرا به خوبی تعیین فرمود . فضا در تندباد وآب بر بالای آن درحرکت بود . سپس خدای سبحان طوفانی برانگیخت که آب را متلاطم ساخت وامواج را پی در پی در هم کوبید .

طوفان به شدت وزید واز نقطه ای دور دوباره آغاز شد . سپس به طوفان امر کرد تا  امواج دریاها رابه هر سو روان کند وبر هم کوبد وبا همان شدت که درفضا وزیدن داشت ، برامواج آبها حمله ور گردد از اول آن برمی داشت وبه آخرش می ریخت ، وآبها ی ساکن را به امواج سرکش بر می گردانید . تا آنجا که آبها روی هم قرار گرفتند وچون قله های بلند کوهها بالا آمدند . امواج تند کفهای بر آمده از آبها را در هوای باز وفضای آسمان پایین را چون موج مهار شده وآسمان های بالا را مانند سقفی استوار وبلند قرار داد ،بی آنکه نیازمند به ستونی باشد یا میخ هایی که آنها رااستوار کند. آنگاه فضای پایین را به وسیله نور ستارگان درخشنده زینت بخشید ودر آن چراغی روشنایی بخش (خورشید ) وماهی درخشان ، به حرکت در آورد که همواره در مدار فلکی گردنده وبرقرار وسقفی متحرک وصفحه ای بی قرار، به حرکت وگردش خود ادامه دهند.

دوم شگفتی خلقت فرشتگان

سپس آسمانهای بالا را از هم گشود واز فرشتگان گوناگون پر نمود . گروهی از فرشتگان همواره در سجده اند ورکوع ندارند وگروهی در رکوعند ویارای ایستادن ندارند وگروهی در صف هایی ایستاده اند که پراکنده نمی شوند وگروهی همواره تسبیح می گویند وخسته نمی شوند وهیچ گاه خواب به چشمشان راه نمی یابدو عقل های آنان را دچار اشتباه نمی گرداند ، بدن های انان دچار سستی نمی شود وآنان دچار بی خبری برخاسته از فراموشی نمی شوند. برخی  از فرشتگان امینان وحی الهی وزبان گویای وحی برای پیامبران می باشند ، که پیوسته برای رساندن حکم وفرمان خدا در رفت وآمدند . جمعی از فرشتگان حافظان بندگان ، وجمعی دیگر دربانان بهشت خداوندند.

بعضی از آنها پاهایشان در طبقات زمین قرار داشته وگردن هاشان از آسمان فراتر رفته وارکان وجودشان از اطراف جهان گذشته ، عرش الهی بر دوشهایشان استوار است ، برابر عرش خدا دیدگان به زیر افکنده ودر زیرآن، بالها را به خود پیچیده اند . میان این دسته از فرشتگان با آنها که مراتب پایین تری دارند ،حجاب عزّت وپرده های قدرت فاصله انداخته است . هرگز خدا را با وهم وخیال ، در شکل وصورتی نمی پندارند وصفات پدیده ها را بر او روا نمی دارند ، هر گز خدا را در جایی محدود نمی سازند ونه با همانند آوردن ، به او اشاره می کنند.

سوم شگفتی آفرینش آدم (ع)

سپس خداوند بزرگ ، خاکی از قسمت های گوناگون زمین ، از قسمت های سخت ونرم ، شور وشیرین ، گرد آورد ، آب بر آن افزود تا گلی خالص آماده شد وبا افزودن رطوبت ،چسبناک گردید ، که از آن اندامی شایسته وعضوهایی جدا وبه یکدیگر پیوسته آفرید . آنگاه آن را خشکانید تا محکم شد . خشکاندن را ادامه داد تا سخت شد تا زمانی معین وسرانجامی مشخس ، اندام انسان ، کامل گردید . آنگاه از روحی که آفرید در آن دمید تا به صورت انسانی زنده در آمد ، دارای نیروی اندیشه ، که وی را به تلاش اندازد ودارای افکاری که در دیگر موجودات تصرف نماید.

به انسان اعضاء وجوارحی بخشید که در خدمت  او باشند، وابزاری عطا فرمود که آنها را در زندگی به کار گیرد . قدرت تشخیص به او داد تا حق وباطل را بشناسد ، وحواس چشایی وبویایی ، ووسیله تشخیص رنگها ، واجناس مختلف در اختیار او قرار داد . انسانرا مخلوطی از رنگهای گوناگون ، وچیزهای همانند وسازگار ، ونیروهای متضاد ، ومزاج های گوناگون ، گرمی وسردی و تری و خشکی قرار داد.و بعد از آن به فرشتگان امر فرمود تا آن چه در عهده داشتند انجام دهند وعهدی را که پذیرفته بودند به انجام رسانند وبر آدم سجده نمایند واورا بزرگ وعزیز شمارند.

                                                                 قسمتی از خطبه یک نهج البلاغه

 

         




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -